Buk

Nazywany jest „królem drzew liściastych“ i ten tytuł słuszne mu się należy. Ze swoimi 250 sposobami wykorzystania jest to najwszechstronniejszy rodzaj drewna. To twarde, zbite drewno nadaje się szczególnie dobrze na meble poddawane silnym obciążeniom.

Buk dorasta najpierw bardzo wolno w cieniu starych drzew. Dopiero w wieku 100-140 lat staje się on wartościowym drewnem użytkowym.

Obszar występowania buka rozciąga się od Europy południowej, poprzez środkową aż do wschodniej. Ten rodzaj drewna jest bardzo twardy i mocny, dość ciężki, z bardzo delikatnym rysunkiem słojów. Poprzez „parowanie” świeżo ściętych pni drewno bukowe otrzymuje swój ciepły, lekko czerwono-brązowy odcień. Dzięki temu zabiegowi ma ono mniejsze skłonności do pęcznienia oraz paczenia się i w rezultacie wykazuje większą trwałość.

Charakter drewna

To czerwonawo-białe, parowane czerwonawo-brązowe drewno liściaste trochę ciemnieje. Powierzchnia jest twarda, gładka, z równomiernie rozłożoną strukturą promieni drewna.

Dla wszystkich mebli stosowane jest lekko parowane drewno bukowe, w celu osiągnięcia lekko czerwonawo-brązowego odcienia.

Określenie „buk rdzeniowy” oznacza głównie inny udział drewna przy obróbce. W tej odmianie drewna bukowego obrabiany jest również kolorowy obszar rdzenia drewna. Jest on tak samo twardy jak rejon zewnętrzny pnia i nadaje drewnu interesujący, bardzo silny rysunek słojów. Buk rdzeniowy jest dzięki swojej kolorowej strukturze jeszcze bardziej odporny niż jasne, wzgl. lekko parowane drewno bukowe.

Nazwa „buk biały” stosowana jest na określenie rodzaju drzewa, które zasadniczo nie należy do rodziny buków, lecz spokrewnione jest z brzozą. Drewno z buka białego jest twarde, ciężkie i o równomiernej strukturze. Niewielkie pory, podobnie jak słoje roczne są prawie niewidoczne.

Dąb uchodzi za symbol siły, wytrzymałości i wzniosłości. Dąb rzadko jest wyższy niż 25 metrów.Za to rozrasta się on silnie na szerokość i posiada, jako dorosłe drzewo, potężną koronę. Średnica pnia może wynosić do 3 metrów. Dęby rosną dziko prawie wszędzie w Europie, jednak potrzebne do produkcji mebli drewno dębowe importowane jest przede wszystkim z Kanady.

Dęby są gatunkiem z rodziny roślin bukowatych. Gatunek ten obejmuje około 600 rodzajów. Liście dębu mają długość ok. 10-12 cm.

Charakter drewna

Drewno dębowe uchodzi już od dawna za najbardziej ulubione drewno na meble lub parkiet obywatela Niemiec. Rozróżnia się rodzaje „łagodne” i „twarde”. „Łagodne“ drewno dębowe jest delikatne i wolno rosnące, (czyli o wąskich słojach) i ma możliwie mało twardego, późnego drewna. Pochodzi ono głównie ze starych drzew. Ten rodzaj preferowany jest w produkcji mebli. Jako ‚twarde“ drewno dębowe określane jest grube, szybko rosnące (o szerokich słojach) drewno dębowe z młodszych i średnio starych drzew. Stosowane jest ono jako drewno konstrukcyjne i budowlane.

Jest duża różnica między drewnem bielastym a rdzeniowym. Drewno bielaste jest żółtawo-białe i prawie nie nadaje się do obróbki. Drewno rdzeniowe jest natomiast jasnożółtawo-brązowe, wpadające w odcień żółtawo-czerwonawy, z umiarkowanym zanikiem, twarde i ciężkie i bardzo dobrze daje się obrabiać. Dobitnie pasiasty rysunek sprawia, że ten rodzaj drewna dębowego jest bardzo dekoracyjny.

Drewno dębowe jest średnio ciężkie lub ciężkie i posiada wysoką odporność na zużycie. Poza tym jest ono łatwe w obróbce i obróbka powierzchni nie sprawia żadnych problemów. Obok meblarstwa drewno dębowe stosowane jest przede wszystkim do wykładania sufitów, na podłogi, schody i na bruk drewniany.

W przypadku odmiany określanej mianem „dziki dąb”, przerabiany jest często barwny, wewnętrzny obszar rdzenia drewna. Jest on tak samo twardy jak obszar zewnętrzny pnia i nadaje drewnu interesujący, dość silny rysunek słojów. Dzięki swojej kolorowej strukturze dąb dziki jest jeszcze bardziej odporny niż jasne lub lekko parowane drewno dębowe.

Sosna Po okresie lodowcowym to krzepkie drzewo powędrowało jako jedno z pierwszych na północ, na tereny wolne od lodu.

Drewno iglaste o prostych włóknach, bogato kontrastujące z wyraźną strukturą słojów rocznych i z dekoracyjnymi gałęziami. świeże drewno sosnowe jest czerwonawo-żółte. Szybko ciemnieje na odcień czerwonawo-brązowy. Małe nieregularności są charakterystyczne dla drewna sosnowego i nie można ich usunąć podczas obróbki.